Israël
"Het werk op de Olijfberg, een bijzonder werk van God"
Hoe het 5 jaar geleden begon
De opdracht was: en Hij heeft onder hen gewoond.
Het gebed was: Heer laten de vrouwen hun kinderen aan mij toevertrouwen.
Zo ging Wendeline Durieux 5 jaar geleden op pad in gehoorzaamheid. Met niets anders dan wat ze mee kon nemen in haar handbagage stapte ze uit de bus op de Olijfberg en had geen idee waar ze terecht zou komen, maar één ding wist ze wel, God zou zorgen. Het was Zijn plan, Zijn opdracht! En God voorzag, in de financiën, in een onderdak. Nee, het ging niet allemaal makkelijk en zonder slag of stoot. Veel tranen en doorzettingsvermogen waren nodig om een plek in de harten van de mensen te veroveren. En oh, wat was het niet haar ding om iedere keer maar weer met het huis vol kinderen te zitten en te knutselen, te kleuren, spelletjes te doen, maar ook liedjes te zingen over God, en Jezus.
Drie jaar geleden ging ze op pad met de Fontein
Er was een groepsreis georganiseerd en Wendeline was de gids. Deze reis werd het begin van de betrokkenheid van mensen uit de Fontein met het werk op de berg. Op een middag nodigde ze een aantal mensen uit om mee te gaan naar haar huis, om te zingen en te proclameren. Het werd een bijzondere middag. Met eigen ogen zagen we het gebeuren dat uit alle hoeken en gaten kinderen te voorschijn kwamen. Met hen erbij hebben we gezongen en geproclameerd. Bij velen is dit een hoogtepunt van de reis geworden. Dit was echt, dit was geen toeristische attractie. Nog diezelfde week hadden we een samenkomst met de Arabische Christenen die Wendeline had leren kennen. Met één van hen is op een avond ook nog gebeden waar vooral naar voren kwam het gebrek aan liefde. We hadden een bijzondere avond met elkaar en God was op een krachtige manier aanwezig. Een avond om nooit te vergeten, maar ook een avond waarop velen de Arabische broers en zussen in hun hart hebben gesloten.
In januari 2009 daarop ging een kleine delegatie van de Fontein naar Wendeline op de Olijfberg. Er was vraag om gebed, ook voor de mannen. Maar raar genoeg kwam het daar die reis niet van. Er werd geholpen bij het kinderkerstfeest wat werd gevierd. Geweldig, er waren zoveel kinderen en we zongen en er was een film over Jezus. De laatste dag van deze week gebeurde er iets onverwachts, Wendeline kreeg een nieuw huis. Groot genoeg om kleine samenkomsten aan huis te kunnen houden. En vanaf die tijd was er minstens één keer in de maand een samenkomst in het huis.
Er was een nieuwe tijd aangebroken, geen kinderwerk meer maar werk onder de volwassenen. En toen werd Wendeline ziek, zo ziek dat ze het werk niet alleen aan kon. Zo kwam het dat ze mij (Christina) mee vroeg.
Twee jaar lang mocht ik bijna iedere maand met haar mee gaan. Samen bezochten we de families van de mannen die bij ons in de dienst kwamen, Maar ook andere gezinnen werden bezocht. Bijna iedere dag waren we te vinden in het kantoortje bij de poort van het Russisch Orthodox klooster waar Abu Habib (de leider van het kleine groepje Moslimbackground believers) werkt als poort wachter. We hielden diensten aan huis, baden met de mensen, legden contacten, knipten haren, aten veel en dronken ontelbare koppen thee met nana bij de bezoekjes die we aflegden en bij de mensen die ons spontaan thuis uitnodigden. We namen kleding en schoenen mee, en hielpen soms met een financiële bijdrage bij gezinnen waar de kinderen zelfs in de winter rond liepen met blote voetjes in sandaaltjes. Veel mensen leven in armoede en de werkloosheid is groot.
En daar kwam de ochtend dat Wendeline aan de ontbijttafel kwam en zei dat God tot haar had gesproken dat ze de Fontein moest inschakelen bij het werk op de Olijfberg. Stap voor stap heeft God haar de tijd en verwerking gegeven van het feit dat haar taak er voorlopig opzit, iedere stap heb ik meegemaakt en gezien dat en soms mogen bevestigen dat ze het goed hoorde. Ik was bij de verbazing, de tranen, de stappen die daarin waren tot de dag kwam dat ze hoorde dat ze het echt helemaal moest overlaten, overgeven aan de Fontein.
Johan en de oudsten zijn hiermee akkoord gegaan en nu staan we waar we staan. Er is een werkgroep opgericht. Een nieuw begin.
Wat wilt U Heer??? Hoe mogen we deze nieuwe fase ingaan??? Duidelijk is dat God dit wil, dat we vasthouden aan de principes die Hij voor dit werk heeft gegeven. Het is Gods werk, Hij brengt de mensen die hierin gaan meewerken, Hij voorziet in financiën.
Verder is het een avontuur waar we instappen samen met God en achter Hem aan. In februari 2011 willen we met een aantal mensen naar de Olijfberg gaan om daar samen te bidden en te vragen: WAT wilt U dat we doen? HOE wilt U dat we het werk gaan doen?
We willen jullie graag op de hoogte houden van dit werk via nieuwsbrieven van de reizen die gemaakt gaan worden.
Download nieuwsbrief:
